Φόρος Ομοφωνίας: Πόσο σας κοστίζει όταν κανείς δεν διαφωνεί μαζί σας

Το πρόβλημα ξεκινά όταν η ιεραρχία έχει μεγαλύτερη βαρύτητα από τα ίδια τα δεδομένα. Φανταστείτε μια συνηθισμένη σύσκεψη: Παρουσιάζετε μια νέα επένδυση. Ο οικονομικός διευθυντής βλέπει το ρίσκο στα νούμερα, αλλά δεν μιλάει για να μην χαλάσει το κλίμα. Ο διευθυντής πωλήσεων —που είναι μέλος της οικογένειας— συμφωνεί χωρίς καν να έχει διαβάσει την αναφορά, απλώς για να τελειώνουμε.

Η απόφαση περνάει ομόφωνα. Έξι μήνες μετά, το ταμείο ζορίζεται. Αυτό δεν είναι κακιά στιγμή. Είναι ο λογαριασμός που πληρώνετε όταν οι άνθρωποί σας προτιμούν να αποφύγουν την τριβή παρά να προστατεύσουν την εταιρεία.

Αν δύο διευθυντές συμφωνούν πάντα και σε όλα, ο ένας από τους δύο πληρώνεται τζάμπα.

Δεν το κάνουν από ευγένεια. Σωπαίνουν επειδή, έστω και υποσυνείδητα, προσπαθούν να προστατεύσουν την καρέκλα τους, όχι τα κέρδη σας. Για να το λύσετε αυτό, πρέπει να δείτε τι πραγματικά κρύβεται πίσω από τη σιωπή.

Ο φόβος της σύγκρουσης

Πολλές φορές τα στελέχη βλέπουν τον ιδρυτή ως ένα αφεντικό που δεν σηκώνει μύγα στο σπαθί του. Αν το ιστορικό έχει δείξει ότι όποιος φέρνει κακά νέα καταλήγει στο περιθώριο, τα στελέχη θα αρχίσουν να σας λένε μόνο ό,τι θέλετε να ακούσετε για να έχουν το κεφάλι τους ήσυχο.

Η πολιτική του καλού παιδιού

Ορισμένοι χρησιμοποιούν το «ναι σε όλα» ως εργαλείο επιβίωσης. Θα στηρίξουν μια ζημιογόνα ιδέα αποκλειστικά και μόνο για να μην σας πάνε κόντρα, επιλέγοντας να είναι αρεστοί αντί για χρήσιμοι.

Η αδιαφορία του μετόχου

Κάποια μέλη της οικογένειας κάθονται στο τραπέζι απλώς για τους τύπους. Δεν μιλάνε, όχι επειδή πιστεύουν στο πλάνο, αλλά επειδή δεν έχουν μπει καν στον κόπο να μελετήσουν τα οικονομικά στοιχεία. Τους αρκεί να μπει το μέρισμα στον λογαριασμό τους.

Το καταλαβαίνετε από την πλήρη απουσία εναλλακτικών λύσεων. Αν ισχύουν τα παρακάτω, έχετε θέμα:

• Όλες οι προτάσεις πέφτουν από εσάς. Τα στελέχη σας περιμένουν απλώς να πείτε τι θα γίνει, χωρίς να φέρνουν δικές τους, μελετημένες λύσεις στο τραπέζι.
• Κανείς δεν ζητάει χρόνο να το ψάξει. Οι μεγάλες αποφάσεις περνάνε αέρα, χωρίς κανένας να πει «μισό λεπτό να τρέξουμε ένα ακόμα σενάριο στα οικονομικά μας».
• Η γκρίνια ξεκινάει στους διαδρόμους. Οι διαφωνίες ακούγονται πάντα μετά το τέλος της συνάντησης, σε κλειστά πηγαδάκια, αλλά ποτέ ανοιχτά την ώρα που πρέπει.

Δεν φτάνει να λέτε απλώς «η πόρτα μου είναι πάντα ανοιχτή». Αν θέλετε να σπάσετε το «ναι σε όλα», πρέπει να κάνετε τη διαφωνία κομμάτι της δουλειάς, όχι προσωπική επίθεση. Δοκιμάστε αυτούς τους τρεις κανόνες:

Ορίστε τον «συνήγορο του διαβόλου»

Πριν υπογράψετε μια μεγάλη επένδυση, βάλτε ένα στέλεχος να βρει τρεις λόγους για τους οποίους το πλάνο θα μπορούσε να αποτύχει. Αυτό βγάζει την προσωπική κόντρα από τη μέση, αφού το στέλεχος απλώς κάνει αυτό που του ζητήσατε.

Ζητήστε το χειρότερο σενάριο

Απαιτήστε από το λογιστήριο να σας δείχνει πάντα τι θα γίνει στη ρευστότητά σας αν οι πωλήσεις πάνε 20% χειρότερα από αυτό που υπολογίζετε.

Ο κανόνας του τραπεζιού

Κάντε το ξεκάθαρο σε όλους: Όποιος δεν μιλάει ανοιχτά στη σύσκεψη, χάνει το δικαίωμα να γκρινιάζει για την απόφαση εκ των υστέρων.

Όταν η εσωτερική ιεραρχία εμποδίζει την αντικειμενική αξιολόγηση των αριθμών.

Μερικές φορές, η δυναμική της οικογένειας είναι τόσο εδραιωμένη που ο φόβος δεν λύνεται εκ των έσω. Μια ανεξάρτητη οικονομική διεύθυνση δεν εξαρτάται συναισθηματικά από το παρελθόν της εταιρείας ούτε περιμένει κάποια κληρονομιά.

Λειτουργεί με μοναδικό γνώμονα την κερδοφορία. Όταν στο τραπέζι υπάρχει ένας άνθρωπος που ρωτάει ευθέως «γιατί τα νούμερα δείχνουν αυτό;», σπάει ο πάγος και επιτρέπεται και στα υπόλοιπα στελέχη να πουν τελικά την αλήθεια.